• Γιάννης Τσούμας

    Break Dance in Industrial Landscape, 50 x 60εκ, μικτή τεχνική σε καμβά The Extruder, 25 x 35εκ, μικτή τεχνική σε καμβά Souls in Tubes and Gears, 50 x 60εκ, μικτή τεχνική σε καμβά The Capital, 60 x 80εκ, μικτή τεχνική σε καμβά Human Factory, 70 x 100εκ, μικτή τεχνική σε καμβά Career Factory, 50 x 60εκ, μικτή τεχνική σε καμβά Working Children, 40 x 60εκ, μικτή τεχνική σε καμβά Building Up, 60 x 70εκ, μικτή τεχνική σε καμβά World War II, 60 x 70εκ, μικτή τεχνική σε καμβά

    Break Dance in Industrial Landscape, 50 x 60εκ, μικτή τεχνική σε καμβά

    The Extruder, 25 x 35εκ, μικτή τεχνική σε καμβά

    Souls in Tubes and Gears, 50 x 60εκ, μικτή τεχνική σε καμβά

    The Capital, 60 x 80εκ, μικτή τεχνική σε καμβά

    Human Factory, 70 x 100εκ, μικτή τεχνική σε καμβά

    Career Factory, 50 x 60εκ, μικτή τεχνική σε καμβά

    Working Children, 40 x 60εκ, μικτή τεχνική σε καμβά

    Building Up, 60 x 70εκ, μικτή τεχνική σε καμβά

    World War II, 60 x 70εκ, μικτή τεχνική σε καμβά

       Μέσα από  μια πηγαία, αντισυμβατική σχέση με το χρώμα και τη φόρμα, ο Γιάννης Τσούμας προωθεί ένα ψυχροπολεμικό κλίμα ανάμεσα στις δύο αυτές  απόλυτες εικαστικές αξίες, δίνοντας βήμα και προτεραιότητα στην πρωταγωνιστική πλευρά του σχήματος και υποστηρικτικό, αλλά καθόλου μη υπολογίσιμο ρόλο στη χρωματική δυναμική. Πηγή έμπνευσής του είναι η καθαρότητα των βιομηχανικών τοπίων, των μηχανών, των εργατικών δραστηριοτήτων, των απλών ανθρώπινων μορφών και κάποιων μεγάλων προσωπικοτήτων που διαδραμάτισαν έναν ισχυρό, ίσως μεταφυσικό ρόλο, στη χάραξη νέων γραμμών στο χάρτη της ανθρώπινης εξέλιξης. Η χρήση μιας πληθώρας μέσων όπως μελάνια,  ακρυλικά χρώματα, κεραμικά επιμεταλλωμένα στοιχεία και άχρηστο υλικό αποτελεί από μόνη της μια ξεχωριστή περίπτωση μελέτης και εξέτασης καθώς σ’ αυτήν οφείλεται ένα μεγάλο μέρος της επιτυχούς έκβασης του συνθετικού του πειραματισμού. Οι συνθέσεις του ενεργοποιημένες συναισθηματικά, κοινωνικά, ταξικά και πολιτικά μας μεταβιβάζουν άλλοτε με συμβολικό, άλλοτε με εύγλωττα παραστατικό, αλλά καθόλου ακαδημαϊκό τρόπο την αγωνία της μηχανικής, τεχνικής, εκβιομηχανοποιημένης ανθρώπινης φύσης μέσω φανταστικών, ίσως αλλόκοσμων τεχνολογικών επιτευγμάτων. Γρανάζια, αλυσίδες, ιμάντες, τροχαλίες, φουγάρα, εργοστάσια, εργαζόμενοι και αφεντικά συμπλέκονται μεταξύ τους με την αρμονικότητα της αντίθεσης που χαρακτηρίζει τις έννοιες του έμψυχου και του άψυχου, του ισχυρού και του αδύναμου, του σημαίνοντος και του σημαινόμενου.
    Θεσμοί, καταστάσεις και έννοιες όπως η κεφαλαιοκρατία, η εργατική τάξη, η συστημικότητα, η μονοπωλιακή ιδεολογική εξουσία,

    και ο εκμηχανισμός των παραγωγικών διαδικασιών, μοιάζουν να συμπλέουν αβίαστα με την αισθητική της μηχανικής σκληρότητας, αλλά και της ουμανιστικής ευαισθησίας αφήνοντάς μας να αναγνωρίσουμε – ο κάθε ένας από εμάς ξεχωριστά – το δικό μας τσιμεντένιο ψυχολογικό υπόβαθρο τυφλής υποταγής στο κοινωνικο-παραγωγικό κατεστημένο.
    Έτσι οι καμβάδες του, κάτω από το βάρος μετασχηματισμένων μηνυμάτων, μοιάζουν να αποδέχονται τη μοίρα τους, να ξεπερνούν την εικόνα και να μετουσιώνονται σε δραστήριες επιφάνειες συνθημάτων, σκέψεων, συνειρμών, συνειδητότητας και αντίστασης. Ο εμπνευσμένος κόσμος που κατορθώνει να αποκαλύψει στα μάτια μας έχει το ύφος του νικητή που θέλει να αφοπλίσει τον θεατή, να τον κερδίσει στη μάχη του με το εικαστικό οπτικό ερέθισμα και τελικά να τον αιχμαλωτίσει στις ιδεολογικές του αλληγορίες. Σ’ αυτό ίσως συμβάλλει η υποδόρια, ασυνείδητη επιθυμία  όλων μας να ερευνήσουμε τις πρωτογενείς ή δευτερογενείς ταξικές καταβολές μας οι οποίες αποτέλεσαν γεννήματα μιας κοινωνικοπολιτιστικής συνθετότητας που είχε τις ρίζες της στην κοσμική ανασυγκρότηση του περασμένου, κυρίως, αιώνα.
    Το έργο του Γιάννη Τσούμα ξεπερνά τα όρια της θεσμικής αντίληψης για την τέχνη καθώς θέτει νέους, ζωηρούς προβληματισμούς στην καθεστηκυία άποψη για το ‘ωραίο’, το  ‘άσχημο’, το ‘παραστατικό’, το ‘συμβολικό’, αλλά και  ίσως το ‘ατελέσφορο’.

    Λένα Μπενίση
    Ιστορικός Τέχνης