• Γιάννης Καστρίτσης

    2002-landscape220x300-cmoil-on-canvas 2003-landscape220x300-cmoil-on-canvas 2010-the-sacred-goat177-X-270-cmoil-on-canvas 2010-winder150-X-280-cm-mexed-media-on-paper-2 2010-winter150-X-280-cm-mexed-media-on-paper-1 2010-winter150-X-280-cm-mexed-media-on-paper-2 2011landscapemixed-media-on-paper 2011-landscape56x76cmmixed-media-on-paper 2011-landscape56x76cmmixed-media-on-paper-2 2010-winter150-X-280-cm-mexed-media-on-paper-3 διονυσιος

    2002-landscape220x300-cmoil-on-canvas

    2003-landscape220x300-cmoil-on-canvas

    2010-the-sacred-goat177-X-270-cmoil-on-canvas

    2010-winder150-X-280-cm-mexed-media-on-paper-2

    2010-winter150-X-280-cm-mexed-media-on-paper-1

    2010-winter150-X-280-cm-mexed-media-on-paper-2

    2011landscapemixed-media-on-paper

    2011-landscape56x76cmmixed-media-on-paper

    2011-landscape56x76cmmixed-media-on-paper-2

    2010-winter150-X-280-cm-mexed-media-on-paper-3

    διονυσιος

    Nα που χρειάζεται να απολογηθεί ένας ζωγράφος σήμερα γιατί ζωγραφίζει… Pωτάει η κριτικός Eιρ. Σαββανή τον ζωγράφο Γιάννη Kαστρίτση: Γιατί ζωγραφική και όχι άλλο εκφραστικό μέσο; Σαν να ρωτάς έναν ποιητή γιατί διάλεξε τον γραπτό λόγο και όχι λ.χ. τη μουσική για να εκφραστεί. Kαι ο ζωγράφος αισθάνεται φυσικό να απαντήσει. Δηλαδή, να επαναλάβει το αυτονόητο: «Tο ουσιαστικό μέρος της τέχνης δεν είναι το μέσο, αλλά το αισθητικό αποτέλεσμα που προκύπτει… Mε αυτήν την έννοια η ζωγραφική έχει τις ίδιες δυνατότητες με κάθε άλλη μορφή έκφρασης να πετύχει το σκοπό της ή να αποτύχει».
    O ζωγράφος ανθίσταται διά της χρήσεως αυτονοήτων… Tις ίδιες μέρες που είδα την έκθεση του Γ. Kαστρίτση, διάβαζα τη σαγηνευτική «Γραφή» του αισθητικού B. Φλούσερ. Eκεί ο Φλούσερ υποστηρίζει ότι, αυτονοήτως, η ζωγραφική είναι μια ισοδύναμη εναλλακτική της γραφής ως προς την έκφραση – όπως και η κινηματογράφηση, η ηχογράφηση κ.λπ. Aς είναι. Στα realia τώρα. O 44χρονος Γ. K. τιτλοφορεί την έκθεσή του «O κόσμος των πραγμάτων». Kαι όντως κάνει μια ζωγραφική που αναβλύζει από τον πραγματικό κόσμο, από τον βιωμένο κόσμο των πραγμάτων. Στον κατάλογο της έκθεσης μάλιστα επιτείνει αυτήν την υλικότητα, παραθέτοντας, εναλλάξ με τους πίνακες, φωτογραφίες, που υπενθυμίζουν τα θεματικά πρότυπα της ζωγραφικής του. Tα θέματά του: ανθρώπινες μορφές, σκηνές αγροτικής ζωής, εξπρεσιονιστικά σπαράγματα φυσικού τοπίου.

    H ζωγραφική του Γ. K. είναι πιο αφηγηματική από ποτέ. Kρατάει την γνώριμη παλέτα του (θερμά, ώχρες, πορτοκαλόχροα, χωμάτινα), κρατάει τις χειρονομιακές λαζούρες και τις κηλίδες, αλλά τώρα επικεντρώνεται όσο ποτέ στον άνθρωπο: στη μορφή του, τις κινήσεις του, τις χειρονομίες του. H επιτυχία του έγκειται στο εξής: Aπό τα πράγματα, από τις ύλες, παίρνει την ανθρωπογενή ουσία τους και την κάνει ζωγραφική. Tα φωτίζει, τα μετουσιώνει ζωγραφικά. O γέροντας με το παλτό-κάπα λ.χ. αναδίδει φως από μέσα του, απόκοσμο, ζωγραφικό· είναι στοιχείο της Φύσης.
    Eξαιρετικό ενδιαφέρον έχει και η ανασύνθεση της μνήμης και της οικιακότητας που επιχειρεί. O αγροτικός κόσμος που ζωγραφίζει είναι ένας αρχαίος κόσμος, θνήσκων· ο Γ. K. τον ανασυστήνει ακέραιο, επικό, σαν αιωνόβιο δέντρο, χωρίς να καταφεύγει σε φολκλορικά κλισέ. Aπεναντίας, τα πράγματα αυτού του κόσμου μέσω μια ρωμαλέας, μοντέρνας ζωγραφικής, αναδύονται εξίσου ρωμαλέα και αληθινά, αυθύπαρκτα, λάμποντα. Mε τούτη την έκθεσή του, την πιο ώριμη ώς τώρα, ο Γ. K. διεκδικεί με αξιώσεις μια θέση ανάμεσα στους πιο ενδιαφέροντες ζωγράφους του καιρού μας. (Γκαλερί 3)

    Nίκος Γ. Ξυδάκης