• Βασίλης Καρακατσάνης

    Βασίλης Καρακατσάνης

    ‘Γεωγραφικό μήκος & πλάτος 24.5658 / 38.9068’

    Η Αθηνά Σχινά, κριτικός & ιστορικός τέχνης,  γράφει:

    ‘Μεταισθήσεις’

    << Εκτός από τα βιώματα και τις μνήμες που αποκτά κανείς από έναν τόπο, υπάρχουν και οι μεταισθήσεις που δημιουργούνται με τον χρόνο, καθώς αυτές συνδυαστικά προκαλούνται από εντυπώσεις και παρατηρήσεις, από συνειρμούς και συσχετισμούς, οι οποίοι αφορούν ποικίλους τρόπους διεργασιών και λειτουργιών του υποσυνειδήτου.

    Ο Βασίλης Καρακατσάνης έχει επιλέξει έναν τέτοιο τόπο, που τον προσδιορίζει με το γεωγραφικό του στίγμα, προκειμένου φαντασιακά να τον απογειώσει κι αυτός δεν είναι άλλος από την Σκύρο.

    Το αιγαιοπελαγίτικο αυτό νησί γίνεται για τον καλλιτέχνη, ο μίτος της Αριάδνης, προκειμένου να εισέλθει, να αντλήσει και εικαστικά να μεταπλάσει στοιχεία από τα ενδότερα του τόπου και του «εαυτού», εφόσον και οι δύο αυτές παράμετροι εδώ ταυτίζονται. Έτσι, το γεωγραφικό στίγμα της Σκύρου, μεταφράζεται σε έναν συσχετισμό μαθηματικών και φυσικών όρων, που ουσιαστικά αποκαθηλώνει την Σκύρο, μετατρέποντάς την, μέσα από αυτά τα έργα, σε μια «γεωδεσία» αισθήσεων, ονειρικών καταστάσεων και απορροών της μνήμης.
     
    Ο Βασίλης Καρακατσάνης, όντας πάντοτε εσωτερικά συνεπής με προγενέστερα στάδια της δουλειάς του, στην συγκεκριμένη ενότητα χρησιμοποιεί ένα μεικτό και προσωπικό μορφοπλαστικό λεξιλόγιο, που περιλαμβάνει, εκτός από την δική του υφολογία, μετουσιωμένα στοιχεία του νέο-φωβισμού, της χειρονομιακής λυρικής αφαίρεσης, της δυναμικής γραφής του εξπρεσιονισμού και της νέο-ποπ κουλτούρας.

    Με αρχικό έναυσμα την οδοιπορία (πραγματική και φαντασιακή) για να κατακτήσει και να αποδώσει εκφραστικά το νησί, μέσα από τα μάτια του μυαλού και της καρδιάς του, αλλά και μέσα από τις συσσωρευόμενες εν τω μεταξύ μνήμες του, ο ζωγράφος διαπραγματεύεται με οίστρο, ορισμένα αναγνωρίσιμα μοτίβα, όπως είναι τα χαρακτηριστικά αγροτικά υποδήματα, τα «τροχάδια», που θυμίζουν πολύ τα αρχαιοελληνικά πέδιλα. Τα «τροχάδια» σηματοδοτούν ταυτοχρόνως μέτρα, μεγέθη κι αποστάσεις για τον οικείο, αλλά και τον αενάως πρωτοφανέρωτο κόσμο του νησιού. Άλλα μοτίβα αναφοράς είναι τα χρώματα και τα σχήματα των κεραμικών της Σκύρου, όπως επίσης οι στέγες των σπιτιών της με τα γκρίζα, τα λευκά και τα σκούρα ανθρακί τους χρώματα, που διαμορφώνουν μέσα από τα ψυχοσυναισθηματικά φίλτρα του καλλιτέχνη, παράδοξες, ρυθμικές σκακιέρες.

    Μετουσιώνοντας αυτές του τις πολύχρονες εμπειρίες και τις συσσωρευμένες του μνήμες, ο Βασίλης Καρακατσάνης, δημιουργεί έργα με δονήσεις, αρμονικές αντιστίξεις, δυναμική γραφή κι εντάσεις, προσθέτοντας με ποιητικό τρόπο τις ελεγείες και την νοσταλγία του για έναν τόπο ονειρικό και την ίδια στιγμή πραγματικό, που τον ταξιδεύει, καθώς κι ο ίδιος ως υπέρ-συνειδητότητα, μεταμορφώνεται στο εδώ και στο εκεί της ουτοπίας, μέσα πάντοτε από τις ποικίλες, όσο και τις πολυεπίπεδες όψεις της θέασης, οι οποίες περιλαμβάνουν μαζί και τις υπερβάσεις της >>.

    Αθηνά Σχινά

    Κριτικός & Ιστορικός Τέχνης

    Αθήνα, Ιανουάριος 2017