• Despoina Tsakni

    2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm 2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm-23 2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm-21 2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm-20 2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm-18 2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm-17 2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm-16 2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm-15 2013-14-mixed-media-on-paper70-X-100-cm 2013-14-mixed-media-on-paper70-X-100-cm-12

    2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm

    2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm-23

    2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm-21

    2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm-20

    2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm-18

    2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm-17

    2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm-16

    2013-14mixed-media-on-paper100-X-150-cm-15

    2013-14-mixed-media-on-paper70-X-100-cm

    2013-14-mixed-media-on-paper70-X-100-cm-12

    Despoina Tsakni

    Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

    Η γυναικεία γραφή έχει παρερμηνευθεί, υποβαθμισθεί, συρρικνωθεί μέσα στον εγκλωβισμό της σε ακραίες και ιδεοληπτικές ρομαντικές, νεοφιλελεύθερες ή φεμινιστικές θεωρίες που διακατέχονται από τη στενή έννοια του φύλου. Προσωπικά δεν πιστεύω σε ορισμούς της τέχνης που διατυπώνονται με βάση τις ορμονικές ισορροπίες ατόμων ή ομάδων. Πιστεύω όμως στο εμβληματικό απόφθεγμα της Σιμόν ντε Μποβουάρ «Δεν γεννιέσαι γυναίκα, γίνεσαι», στο κοινωνικοπολιτικό δηλαδή πλαίσιο που διαπλάθει τους ανθρώπους μέχρι τις μέρες μας, ανάλογα με το φύλο με το οποίο έρχονται στον κόσμο. Και πιστεύω ακόμα ακράδαντα στη δυναμική που εκλύεται σ’ αυτήν την ασφυκτική ατμόσφαιρα και φέρει στο φως τις αμφισημίες που κρύβονται κάτω από το χαλί της συμβατικότητας.
    Το υλικό που παρουσιάζει η εικαστικός καλλιτέχνης Δέσποινα Τσάκνη στην τέταρτη ατομική της έκθεση μορφώνεται μέσα στο πλαίσιο της εν λόγω δυναμικής. Ο τίτλος της «Μικρές ασημαντότητες» κλείνει το μάτι εξ αρχής στον θεατή και τον προδιαθέτει για το τι μέλλει να αντικρίσει. Πετυχαίνει να συνδέσει την καταπίεση της γυναίκας στην παραδοσιακή, αυστηρή, διακοσμητική δομή του κεντήματος, την αυστηρή δομή της διαπαιδαγώγησης των κοριτσιών στην ύπαιθρο αλλά και στις πόλεις, με την εικόνα χαρακτηριστικών πλασμάτων της άγριας φύσης της Μεσογείου. Φτιάχνει έτσι τον πλαστικό της χώρο με στοιχεία παράταιρα. Στη μια του πλευρά αποτυπώνει με περισσή δεξιοτεχνία και υπομονή τα παραγνωρισμένα σεμεδάκια και καμπωτά κεντήματα της γιαγιάς που αναδεικνύουν την περισσή δεξιοτεχνία και την υπομονή

    με την οποία οι γυναίκες εκείνες έπλεκαν ή κένταγαν τις προίκες των θυγατέρων τους θέλοντας ταυτόχρονα να προδιαγράψουν το μέλλον τους.Στην άλλη πλευρά, πλάι τους, πάνω τους, δίπλα σε τετραγωνισμένο χαρτί μιλιμετρέ, σχεδιάζει, βάφει, χρησιμοποιώντας συγκρατημένα το χρώμα, γαϊδουράγκαθα και πεταλούδες που υπερβαίνουν ή μεγεθύνουν το πραγματικό με μια τρομακτικά ρεαλιστική αλλά και με μιαν τρυφερή, σχεδόν παραμυθένια γραφή και με μιαν ανυπότακτη ομορφιά. Προβάλλει το, σύμφωνα με τους κανόνες της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής διατυπωμένο, πόδι του ανθρώπου- κατακτητή να πατά τα πολύχρωμα, ευαίσθητα, κομμένα λουλούδια, και το χέρι να σκιάζεται μπροστά στον αιχμηρό θύσανο. Δείχνει τη σκοτεινή αυτοπροσωπογραφία της κάτω από κόκκινους, αιωρούμενους και σχηματοποιημένους, σαν παιχνίδια, καρπούς.
    Το έργο της καθρεφτίζει μιαν ενδελεχή αναζήτηση ισορροπιών ανάμεσα στην παράδοση και στο μοντέρνο, στο καθημερινό και στο ονειρικό, στο περίτεχνο και στο χειροπιαστό. Αντλεί από την ανεξάντλητη μήτρα της γυναίκας, το βάθος και την πολυμορφία της, τις αγκιστρώσεις και τις ελπίδες της. Κινείται από την εσωτερικότητα της αυτογνωσίας στην εξωτερικότητα της δράσης, αντίδρασης στο κατεστημένο σύστημα αξιών και διδαχών στις επιστήμες, στην τέχνη και στη ζωή που ωστόσο έχει αφομοιώσει. Έτσι ώστε να είναι ικανή να το ανατρέψει μεταθέτοντας τη βίαια σύγκρουση σε δημιουργική, υπαρξιακή πράξη που σβήνει τα ψεύδη και τις ψευδαισθήσεις.

    Λήδας Καζαντζάκη