• Katerina Kokkinaki

    Katerina Kokkinaki

    Katerina Kokkinaki

    Katerina Kokkinaki

    Katerina Kokkinaki

    Katerina Kokkinaki

    Katerina Kokkinaki

    Katerina Kokkinaki

    Sorry, this entry is only available in Greek. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

    Ατομική έκθεση της Κατερίνας Κοκκινάκη

    “Sweet Melancholy”

    Αληθινές αν και αφύσικες, πανέμορφες και εξωπραγματικές, εκφραστικές αν και ουσιαστικά ανέκφραστες, γήινες αλλά και εξαιρετικά απόμακρες, αυτές είναι οι γυναίκες της Κατερίνας Κοκκινάκη, καταδικασμένες στη δίνη του «κάλλους», θύματα της προσαρμοσμένης αισθητικής μιας επίπλαστης ομορφιάς. Η επιλογή της εικαστικού να απεικονίσει συγκεκριμένα «επώνυμα» γυναικεία μοντέλα όλα πρότυπα ομορφιάς με σαφείς καθοδηγούμενες μορφικές σχηματοποιήσεις -«τα κορίτσια είναι πραγματικά μοντέλα οίκων μόδας, όπως Kate Moss, Cristy Terlington, Natalia Vodianova»- δεν είναι τυχαία, αφού έτσι επαληθεύει με τη μοναδική μορφοπλαστική της ικανότητα το γεγονός ότι τα επιτηδευμένα πρότυπα αισθητικής μεταμορφώνουν τα φυσικά πρόσωπα σε προσωπεία.
    Οι γοητευτικές γυναικείες μορφές της με το σαγηνευτικό βλέμμα, επιτήδεια ζωγραφισμένες με έντονη δυναμική και πλαστικότητα, εμφανίζονται καμουφλαρισμένες πίσω από την εκθαμβωτική τους εμφάνιση, πλαισιωμένες από ένα επιβλητικό λυρικό σκηνικό χρωματικής πανδαισίας και μέσα σε μια περιρρέουσα «γλυκιά μελαγχολία». Προκαλεί με αυτόν τον τρόπο η καλλιτέχνης τον θεατή να ανακαλύψει στα αρχετυπικά πρότυπα της ομορφιάς πάμπολλους συνειρμούς, από το εύθραυστο και εφήμερο της επιβαλλόμενης «εικόνας» μέχρι την πίεση και τις αδιέξοδες καταστάσεις της εποχής του «image», του «δήθεν» και της συστηματικής επιβολής ενός θαυμαστού ψεύτικου κόσμου.
    Οι συνθέσεις της Κοκκινάκη, παρά τη χρωματική αρμονία και τη γενικότερη ευμορφία αποδίδουν μια απόκοσμη αίσθηση. Όλα είναι βυθισμένα σε μια απέραντη σιωπή και εκπέμπουν μια σιγαλιά που παγώνει την ανάσα, εντείνοντας ακόμα περισσότερο την μελαγχολική ατμόσφαιρα.
    Η εξωπραγματική οπτική της ζωγράφου γίνεται περισσότερο αισθητή με την τεχνική της αναπαράστασης σε δύο διαστάσεις: η προοπτική στο έργο της είναι εντελώς ανύπαρκτη, όλα έχουν ένα δισδιάστατο στατικό χαρακτήρα και παραπέμπουν σε μορφές ενός φαντασιακού, μη-ρεαλιστικού κόσμου, αυτού της σφαίρας του ονείρου και της μνήμης.
    Τα έργα της κατακλύζονται από εντυπωσιακές ανθρώπινες παρουσίες, που αποπλανούν προκαλώντας ευδαιμονία στη θέασή τους, αλλά αφήνουν επιμελώς την πικρή γεύση μιας άυλης κενότητας. Ουσιαστικά μέσα από την επιφανειακά «γλυκιά» εικονογραφία της η εικαστικός παρουσιάζει το συναίσθημα του «κενού», της απουσίας. -«Η ίδια μορφή συνεχώς παραλλάσσεται και παραμένει αυτιστικά μόνη της… αισθάνεται την ανάγκη να συνεργαστεί αλλά πεισματικά αρνείται, ερμητικά αποκλεισμένη στην ιδιαιτερότητά της. Τελικά, ήταν από πάντα μόνη της ή η μοναχικότητά της διαμορφώθηκε από τις περιστάσεις;»-
    Η αυστηρά ανθρωποκεντρική της θεματική έχει σαφώς επικεντρωθεί στην αναπαράσταση των προσώπων, ενώ τα σώματα και τα μέλη τους έχουν έναν απλά διακοσμητικό χαρακτήρα, χωρίς απαραίτητα ρεαλιστική πιστότητα. Η παρουσία των ενδυμάτων είναι κυρίως υπαινικτική και δεν διαδραματίζει κανένα ουσιαστικό ρόλο, παρόλο που αποτελεί το χαρακτηριστικό γνώρισμα της θεματικής αφετηρίας, αυτής των μοντέλων μόδας. Αντίθετα, σημαδιακό αφηγηματικό χαρακτήρα έχουν οι ρεαλιστικές, εμβληματικές αν και αποσπασματικές απεικονίσεις, εν είδει συμβόλων, όπως ζώα, πτηνά, άνθη ή ακόμα και αντικείμενα (παγοπέδιλα, παιχνίδια, κ.ά.). Αυτές οι πολύσημες εικόνες-κλειδιά πηγάζουν αυθόρμητα από τις υποσυνείδητες καταγραφές στο μνημονικό της δημιουργού και ενισχύουν το αινιγματικό ύφος της ζωγραφικής σύνθεσης.
    Ο αινιγματικός ζωγραφικός κόσμος στα έργα του “Sweet Melancholy” με τις θελκτικές αλλόκοτες εικόνες και τη βαρύνουσα σημασιολογική ερμηνεία, με τις λιγότερο ή περισσότερο σαφείς εννοιολογικές παραπομπές, αποτελεί μια συμπαγή ενότητα πρωτοπόρων έργων ξεχωριστού ποιοτικού χαρακτήρα. Η Κοκκινάκη, αδέσμευτη από τους κλασικούς παραστατικούς κανόνες, καταφέρνει να εκφράζεται χαρισματικά με εμπνευσμένη εικαστική χροιά, όπως προδίδουν οι επιδέξιες χρωματικές διατυπώσεις, τα καλοδουλεμένα σφουμάτα και ψιμύθια, οι λεπτομερειακές αναφορές και η ευελιξία στη διευθέτηση της ζωγραφικής επιφάνειας. Η ζωγραφική της απόδοση ενσωματώνει την αισθητική της ταυτότητα σ’ ένα εικονογραφικό παιχνίδι μεταξύ φυσικού και αφύσικου, υπαρκτού και ανύπαρκτου, υλικής εικόνας και άυλου συναισθήματος, αλήθειας και ψέματος, αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας.
    -«Το “Sweet Melancholy” η τελευταία μου σειρά πορτρέτων, γεννήθηκε σαν τίτλος ένα βράδυ βγαίνοντας από το σινεμά, στη “Melancholia” του “Lars Von Trier”. Είπα τότε στο σύντροφο μου, αυτές οι γυναίκες μοιάζουν τόσο πολύ με τις δικές μου κι εκείνος έγνεψε καταφατικά και λίγο χαμογέλασε, σαν να ήξερε κάτι που δεν ήξερα εγώ. Λίγα χρόνια αργότερα θα βίωνα την απόλυτη μελαγχολία μέσα από την απώλεια του. Εδώ κλείνει ένας κύκλος ζωγραφικής περίπου έξι ετών και ανυπομονεί για την επόμενη ημέρα. Περνώντας στο επόμενο επίπεδο, της απόλυτης ελευθερίας όταν θα είναι πια γεγονός η απειροελάχιστη προσωρινότητα μου πάνω στη γη»-
    Λουϊζα Καραπιδάκη, ιστορικός τέχνης